Ιστορία
Πριν 23 χρόνια, το 1985 μια δασκάλα, η Άννα Στεφανάκου, άρχισε να οργανώνει σιγά-σιγά κάποιες συναντήσεις εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που ονομάστηκαν «Ομάδες Πρωτοβουλίας Δασκάλων». Στόχος των συναντήσεων αυτών ήταν η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των δασκάλων, η συζήτηση των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν και η παρουσίαση αποτελεσματικών τεχνικών που είχαν οι ίδιοι εφαρμόσει στην τάξη. Σε μερικές συναντήσεις ήταν καλεσμένοι και κάποιοι κεντρικοί ομιλητές που απαντούσαν σε ανησυχίες και προβληματισμούς των εκπαιδευτικών πάνω σε θέματα διδασκαλίας.
Στην πορεία η κ. Άννα Στεφανάκου σκέφτηκε ότι οι ιδέες και οι προβληματισμοί αυτής της μικρής ομάδας δασκάλων θα ήταν βοηθητικές αν γινόντουσαν γνωστές και σε περισσότερους εκπαιδευτικούς, με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα πρακτικό εργαλείο για τους δασκάλους το οποίο θα τους βοηθούσε να βελτιώσουν την δουλειά τους μέσα στην τάξη.
Έτσι γεννήθηκε το «Ανοιχτό Σχολείο», ένα τριμηνιαίο εκπαιδευτικό περιοδικό, που σε κάθε τεύχος του περιλάμβανε ένα τουλάχιστον σχέδιο εργασίας το οποίο είχε εφαρμοστεί πρώτα στην τάξη.
Η αρχή ήταν πολύ δύσκολη. Αρκετοί πίστευαν πως δε θα πετύχει το εγχείρημα. Η πίστη και η δουλειά αρκετών συναδέλφων και κυρίως το όραμα και το πείσμα της εμπνεύστριας, έδωσαν στο περιοδικό αυτό φτερά. Στην πορεία το Ανοιχτό Σχολείο οργάνωσε πολύ σημαντικά εκπαιδευτικά σεμινάρια με ομιλητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό. (για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα σεμινάρια που έχουν οργανώθει στο παρελθόν πατήστε εδώ)
23 χρόνια αργότερα, το 2008, η κ. Στεφανάκου αποφάσισε να αποσυρθεί όμως το όραμα του «Ανοιχτού Σχολείου» - της ανταλλαγής απόψεων, της «ανοιχτότητας» σε νέες προκλήσεις, της δημιουργικότητας, της συνεργασίας, της μάθησης μέσα από διασκεδαστικούς και δημιουργικούς τρόπους, της ανάδειξης του δυναμικού του κάθε μαθητή - παραμένει ζωντανό. Έτσι όλη αυτή η προσπάθεια πέρασε στη νεότερη γενιά.
Οι στόχοι, τα μέσα και ο λόγος ύπαρξης του «Ανοιχτού Σχολείου» χρειάστηκε να επαναπροσδιοριστούν. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς, που οι ανθρώπινοι δεσμοί αρχίζουν να φθύνουν, που πολλά παιδιά δεν έχουν καμία επαφή με το φυσικό περιβάλλον, που η τεχνολογία μπαίνει δυναμικά στα σχολεία, που η θρησκεία και η κουλτούρα των μαθητών δεν είναι δεδομένα κτλ, οι συνεχιστές του «Ανοιχτού Σχολείο» είχαν πολλά πράγματα να επαναπροσδιορίσουν, και αυτό και έκαναν.
Κρατώντας την πρωτοπορία που χαρακτήριζε το «Ανοιχτό Σχολείο», εμμένοντας στις ίδιες αξίες και αρχές που αντιπροσώπευε και έχοντας πάντα στο μυαλό μας την ανάγκη για ανταλλαγή απόψεων και συνεργασία προκειμένου να μπορέσουμε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί στη δουλειά μας αποφασίσαμε - πέρα από το περιοδικό, που ανανεωμένο πια συνεχίζει την μακροχρόνια πορεία του - να πάμε ένα βήμα παρακάτω.
Σε έναν κόσμο που πάντα τρέχει κάτι να προλάβει διαλέξαμε να βάλουμε μια τελεία, να φτιάξουμε έναν χώρο φιλόξενο και ανθρώπινο στον οποίο θα μπορούν για άλλη μια φορά οι άνθρωποι που δουλεύουν με τα παιδιά να συναντιούνται, να ανταλλάσουν απόψεις, να μαθαίνουν και να εξελίσσουν τη δουλειά τους όντας πάντα σε επαφή με τα παιδιά και ακούγοντας τις ανάγκες τους … και έτσι γεννήθηκε το Κέντρο Βιωματικής και Συνεργατικής Μάθησης «Ανοιχτό Σχολείο».