Συνεντεύξεις
Θάνατος, Πένθος και Παιδί
(τεύχος 109)
Συνέντευξη απο Μέριμνα
«Όταν εκτίθενται στην αρρώστια και στο θάνατο, τα παιδιά θα στρέψουν το βλέμμα τους σ΄ εμάς, εμάς που λειτουργούμε γι αυτά ως πρότυπα-μοντέλα και που τους μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της ζωής, όχι τόσο μέσα από αυτά που τους λέμε, αλλά, κυρίως, μέσα από όσα κάνουμε. Αν πράγματι θέλουμε να στηρίξουμε τα παιδιά, το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να στραφούμε προς τον ίδιο μας τον εαυτό…»
«Το Παιδί Μπροστά στην Αρρώστια και στο Θάνατο»
Δανάη Παπαδάτου
Μια Κουβέντα Γύρω από την Εκπαίδευση:
Με την Αννη Βασιλίου και την Βαρβάρα Ρεκλείτη
Μέρος Α: Ο Εμψυχωτής Εκπαιδευτικός (Τεύχος 113)
Μέρος Β: Από την Προσωπική Ανάπτυξη στη Συνεργασία (Τεύχος 114)
Μέρος Γ: Χιλιάδες Θέματα, Χιλιάδες Συνδέσεις; (Τεύχος 115)
Ελπίδα μας ήταν μέσα από αυτή τη συζήτηση να δούμε διαφορά θέματα που απασχολούν τους εκπαιδευτικούς και ...από μια άλλη οπτική. Tο αποτέλεσμα ήταν κάτ ιπολύ περισσότερο από αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.
Τα θέματα που θίχτηκαν ήταν πολλά και έτσι αποφασίστηκε να χωριστεί η συνέντευξη σε τρεία μέρη.Το πρώτο κομμάτι εστιάζει στο ρόλο του εκπαιδευτικού ως εμψυχωτή. Το δεύτερο εστιάζει στην προσωπική ανάπτυξη και τη συνεργασία. Και ολοκληρώνουμε τη συζήτηση μας στο τρίτο κομμάτι με... «Χιλιάδες θέματα! Χιλιάδες συνδέσεις!»
Τι μας μένει τελικά από τα μαθητικά μας χρόνια;
(τεύχος 106)
Στην προσπάθεια μας να φανταστούμε πώς θα θέλαμε να εκπαιδεύονται τα παιδιά μας, συνειδητοποιήσαμε ότι είναι πολύ δύσκολο να ονειρευτούμε, να σχεδιάσουμε και να προχωρήσουμε με σταθερά βήματα στο μέλλον αν πρώτα δε δεχτούμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει και μια πορεία, ένα παρελθόν το οποίο πολλοί από μας αγνοούμε.
Έτσι λοιπόν στραφήκαμε σε μια αναζήτηση, αναζήτηση του… «γενεογράμματος» - θα μπορούσαμε να πούμε - της εκπαίδευσης. Στόχος μας δεν είναι να εκθειάσουμε, ούτε και να καταδικάσουμε τις πρακτικές του τότε. Στόχος μας είναι να αρχίσουμε σιγά-σιγά να βλέπουμε με διαφορετικό μάτι το παρελθόν. Έτσι θα μπορέσει ο κάθε ένας από εμάς να αποφασίσει τί από το παρελθόν δεν του ταιριάζει
και το απορρίπτει, τί τον προβληματίζει και τί του κάνει νόημα και θα ‘θελε κάπως να το εντάξει στο σήμερα.
Ελπίζουμε σιγά-σιγά να εντάξουμε τις καλές πρακτικές του τότε στο τώρα και σε συνδυασμό με σημαντικές δεξιότητες του σήμερα να τις χρησιμοποιήσουμε για τον σχεδιασμό της εκπαίδευσης του αύριο.