• 

Κρατώντας τον διάλογο ανοιχτό

Για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ήμαστε μόνοι και αποκομμένοι

Ζούμε σε εποχές, γεμάτες φόβο και αγωνία για το μέλλον. Λίγοι ξέρουν με σιγουριά ποια θα είναι η επαγγελματική και οικονομική τους κατάσταση μέσα στους επόμενους μήνες. Η ένταση, ο θυμός και ο φόβος των πολιτών – ιδίως στις μεγάλες πόλεις – είναι εμφανής.

Τις περισσότερες φορές τα παιδιά διαισθάνονται τους φόβους των μεγάλων και με το δικό τους, αυθόρμητο τρόπο, εκφράζουν τα δικά τους ερωτήματα και τους προβληματισμούς τους.

Σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε καλύτερα το ρόλο μας - ως άνθρωποι που δουλεύουν με παιδιά σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από έντονη ανασφάλεια και φόβο για το μέλλον - ζητάμε από εσάς, τους αναγνώστες του «Ανοιχτού Σχολείου», να μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες σας μέσα στην τάξη, τις ανησυχίες που εκφράζουν τα παιδιά του σήμερα και τα αυθόρμητα σχόλια τους.
Θα χαρούμε να λάβουμε τα κείμενά σας με e-mail ή με φαξ στο 2106640433.

Ερώτηση

Πολλές φορές μπαίνω σε μια τάξη ανάστατη, με θρανία γραμμένα, καρέκλες χαραγμένες, κουρτίνες σκισμένες. Από τη μια θέλω να βάλω τις φωνές στους μαθητές μου, να τους επαναφέρω στην τάξη, να τους πω πόσο κακό είναι να καταστρέφουν τα θρανία τους. Από την άλλη έχω την αίσθηση ότι και αυτοί κάτι προσπαθούν να πουν με αυτή την συμπεριφορά. Δεν θέλω να γίνω η γραφική καθηγήτρια που φωνάζει στους μαθητές της και εκείνοι την αγνοούν επιδεικτικά αλλά είναι φορές που δεν ξέρω  πώς να τους πλησιάσω και τι να τους πω; Πώς μπορεί κανείς σε παιδιά γυμνασίου και λυκείου – που μπαίνουν ή έχουν μπει στην εφηβεία - να μιλήσει για την φροντίδα του προσωπικού τους χώρου χωρίς να γίνει γραφικός;

Με εκτίμηση,
Μαρία Χατζηελευθεριάδου